Kunstwerk in het interieur
Gevestigd in Kaunas, Litouwen, creëert Violeta Jarašiūnienė kunst onder de naam ViJa Art. Haar levenslange toewijding aan schilderen is in de loop der jaren verdiept, terwijl ze geleidelijk haar vaardigheden met canvas en verf heeft verfijnd. Violeta's pad als kunstenaar begon bescheiden—haar debuut tentoonstelling vond plaats in 2008 in het gemeenschapscentrum van Betygala, gelegen in het district Raseiniai, en vervolgens in het Betygala Museum. Gedurende ongeveer tien jaar bleef schilderen een stille en aarzelende bezigheid, een creatieve ontsnapping verweven met haar dagelijkse routine. Het was tijdens de quarantainetijd dat kunst een centrale rol in haar leven terugvond, wat leidde tot nieuwe tentoonstellingen in Kaunas (2021), Vilnius (2022) en in het Zanavykiai Museum in Lukši, Raseiniai (2023).
Violeta benadert haar werk op een intuïtieve en impulsieve manier. Ze plant haar composities niet van tevoren, maar laat haar keuzes van kleur en emotie de creatie vormgeven terwijl deze zich ontvouwt. Muziek is altijd aanwezig terwijl ze schildert, de ritmes en melodieën stimuleren subtiel haar penseel en beïnvloeden het palet. Haar methode beschrijft ze als het samenvoegen van kleuren, vergelijkbaar met hoe ervaringen, dromen en emoties in het leven samensmelten—altijd op zoek naar harmonie, zachtheid en volledigheid. Zorgvuldige aandacht wordt besteed aan elk deel van het canvas, zodat geen detail, hoe klein ook, wordt verwaarloosd.
De voltooide schilderijen materialiseren als raadselachtige, dromerige scènes—beelden die zich verzetten tegen beschrijving, en flarden van een sprookje of voorbijgaande dagdromen oproepen. Elk stuk functioneert als een gecodeerd verhaal of een geheim, dat degenen die het bekijken uitnodigt om de mysteries zelf te ontrafelen. Violeta voegt vaak gedichten of korte verhalen toe om haar kunst te begeleiden, waarbij ze elk schilderij beschouwt als een boek dat bedoeld is om keer op keer gelezen en herontdekt te worden. Ze gelooft dat kijkers die zich met haar werk bezighouden, hun eigen reis beginnen, op zoek naar verborgen betekenissen en persoonlijke ontdekkingen binnen de lagen van elk schilderij.
Violeta nodigt iedereen uit om zich te verliezen in haar kunst, en hen aan te moedigen om hun eigen geluk, angsten en dromen binnen de complexe details van het canvas te vinden. Ze vergelijkt deze ervaring met het betreden van een sprookje, waarbij de kijker als de held wordt neergezet—zwervend door scènes gevormd door emotie en fantasie, op zoek naar antwoorden en verwelkomend zelfbegrip. Haar schilderijen volgen een reis van het verleden naar het heden, en nodigen mensen uit om hun verdriet los te laten en een levendige wereld van kleur, hoop en veiligheid binnen te treden. Door dit artistieke proces probeert Violeta momenten van ontzag en verbinding aan te wakkeren, en kunst te transformeren in een magische poort voor zelfontdekking.
Over dit kunstwerk+
Het schilderij toont het serene maar spookachtige beeld van een schaapsgezicht dat oprijst uit een ruw, golvend landschap. De ogen van het schaap zijn groot en gevuld met een uitdrukking die zowel intiem als mysterieus is, waardoor de kijker in de scène wordt getrokken. Dit centrale beeld wordt omarmd door een mistige en etherische achtergrond, die vervaagt in wolken van zachte grijzen en rozen aan de bovenkant, wat ofwel de dageraad of de schemering suggereert. In de omgeving gaat het landschap losjes over in surrealistische elementen. Aan de rechterkant rijst een verre, taps toelopende heuvel of heuvel op, bedekt met spaarzame bomen en een enkele spitse structuur, misschien een toren of steeple, die een spookachtige aanraking van beschaving toevoegt aan de anders wilde scène. Deze structuur, samen met de heuvel, vervaagt en lijkt bijna op te lossen in de achtergrondlucht, wat de dromerige kwaliteit versterkt. Aan de linkerkant toont de voorgrond wat lijkt op een watervallende klif of een soort barrière, waaruit witte en grijze penseelstreken naar beneden stromen als watervallen of zware regen, die naadloos samensmelten met de aardetinten eronder. Het textuurcontrast in het schilderij is uitgesproken; de pluizige, ruwe wol van het schaap tegen de gladde, vloeiende verticaliteit van de watervalachtige elementen biedt een tactiele tegenstelling die de visuele ervaring verrijkt. Elk onderdeel van het kunstwerk, van de introspectieve blik van het schaap tot de raadselachtige structuren en de vloeibare, bijna smeltende landschappen, draagt bij aan een gevoel van diepe, reflectieve eenzaamheid, en vangt de essentie van wat misschien wordt voorgesteld als de 'diepte van de aarde'—een plek van diepgaande natuurlijke schoonheid en mysterie.
