Simona Finkelštein werkt als decorontwerper, maar in de afgelopen jaren is haar leven in grote mate gedefinieerd door het moederschap. Ze is trots om zichzelf de blije moeder van drie prachtige dochters te noemen, die ze beschouwt als haar belangrijkste meesterwerken en primaire inspiratiebronnen. De ervaring van het moederschap, samen met haar dagelijks leven en gezin, ligt ten grondslag aan haar creatieve proces en vormt de onderwerpen en emoties in haar kunst.
In haar artistieke praktijk verweeft Simona de schoonheid die ze ontdekt in alledaagse momenten met een voorliefde voor imperfectie. Ze begint elk schilderij door het in haar verbeelding te vormen, waarbij ze zorgvuldig lagen van kleur, vorm en textuur in haar geest combineert. Deze mentale compositie gaat door totdat haar visie compleet is, waarna ze klaar is om het beeld tot leven te brengen op canvas. Haar proces is grondig introspectief, omdat ze probeert haar werk te doordrenken met zachte gevoelens en een gevoel van positiviteit.
De start van haar creatieve proces wordt vaak gemarkeerd door naaien, waarbij ze een mix van materialen gebruikt die variëren van gloednieuwe textiel met hun kenmerkende geur tot versleten items zoals kleding en beddengoed. Deze stoffen hebben elk hun eigen verhalen, en door ze in haar kunst op te nemen, geeft Simona ze een nieuw doel. Ze naait, stapelt en hervormt deze materialen—soms snijdt en overlapt ze ze—om unieke oppervlakken en texturen te creëren, in wezen "schilderend" met stof nog voordat ze enige verf aanbrengt.
Na het construeren van deze stofcollages, spant ze ze over houten frames, behandelt ze met gelatine of gesso voordat ze acryl- of olieverf toevoegt. Er zijn werken waarin ze helemaal geen verf gebruikt—ze zijn "geschilderd met stoffen".
Ik kan niet stoppen met creëren.
Terwijl ik schilder, concentreer ik me op mijn innerlijke toestanden. Ik zoek naar positieve gedachten, omdat ik pijnlijke en destructieve stemmingen liever voor mezelf houd. Ik schilder delicate innerlijke ervaringen. Ik denk in kleuren, penseelstreken, texturen.
Ik wens dat mijn schilderijen huizen, werkplekken en openbare ruimtes zouden versieren. Ik hoop dat ze kunnen inspireren en het dagelijks leven van mensen kalmer en gelukkiger maken.
Over dit kunstwerk+
In het schilderij domineert een reeks van langwerpige, verticale vormen het canvas, bijna als een dichte bos van abstracte bomen of een verzameling van talloze paden die zich in het onbekende uitstrekken. Deze vormen zijn weergegeven in een rijke variëteit aan kleuren—blauw, roze, geel, bruin, en vele tinten zwart en grijs—die met elkaar interageren om een levendig tapijt van lijnen te creëren. De kleuren zijn gelaagd en textuurrijk, met bepaalde gebieden die bijna lijken alsof ze zijn gepatcht of hersteld, wat bijdraagt aan het quiltachtige uiterlijk van de compositie. Het algehele effect is zowel ritmisch als chaotisch, alsof elke streep zijn eigen verhaal vertelt, maar bijdraagt aan een collectief narratief, wat een gevoel van veelvoud en diversiteit oproept zoals gesuggereerd door de titel "Duizend Paden." Het schilderij roept nieuwsgierigheid op over de kruisingen en divergeringen van deze paden, elke lijn een potentiële reis met zijn eigen oorsprong en bestemmingen, en moedigt contemplatie aan over keuze, kans en bestemming.
