Sergejus Želobčastas is een architect die ook zijn artistieke vaardigheden heeft ontwikkeld in verschillende vormen van schilderkunst, tekenen en grafische kunst. Hij toont een indrukwekkende veelzijdigheid en maakt gebruik van een breed scala aan materialen en technieken, waaronder olieverf, reliëfpasta, paletmes, acryl, droge kwast, synthetisch canvas en technische stoffen. Door deze eclectische toepassing van media en methoden produceert hij werken die zowel klassieke als hedendaagse artistieke tradities overbruggen.
Zijn artistieke repertoire omvat verschillende onderscheidende stijlen, zoals decoratieve schilderkunst, modernisme en abstractie. Opmerkelijk is zijn aanpassingsvermogen en bereidheid om te experimenteren; Želobčastas verkent voortdurend nieuwe genres. Zijn toewijding aan het werken in verschillende stijlen weerspiegelt zijn inzet voor voortdurende innovatie en de voortdurende evolutie van zijn creatieve praktijk.
De professionele reis van Želobčastas wordt gekenmerkt door een onophoudelijke zoektocht naar artistieke verkenning, een zoektocht die hij beschouwt als een integraal onderdeel van zijn levenswijze. Dit gevoel van voortdurende ontdekking is duidelijk zichtbaar in het unieke en dynamische karakter van zijn kunstwerken, die vaak doordrenkt zijn van beweging en transitie. Zijn openheid voor nieuwe concepten en vormen heeft hem in staat gesteld om voortdurend een frisse en originele kijk op zijn artistieke carrière te behouden.
De kunst van Sergejus Želobčastas is verschenen in talrijke tentoonstellingen, zoals die gehouden in Galerie Philippe Arman (Parijs, 1995), Galerie Jean Moro (Brussel, 1995), Art Agents Gallery (Hamburg) en Vilniaus Pamėnkalnio galerija (Vilnius). Zijn werken zijn ook opgenomen in collecties in de Verenigde Staten, Japan, Frankrijk, België, Denemarken, Duitsland, Noorwegen en Litouwen, wat de brede internationale erkenning van zijn artistieke prestaties aantoont.
Over dit kunstwerk+
In het schilderij komt een hand uit de duisternis tevoorschijn, die een aangestoken lucifer vasthoudt waarvan de vlam een zachte, griezelige gloed uitstraalt. Boven de lucifer verandert de rook in het spookachtige gezicht van een schedel, met holle ogen en een subtiele glimlach die zowel uitnodigt als waarschuwt. In de rook nabij de schedel verschijnen de woorden “mijn leven”, wat een reflectie op mortaliteit en de vergankelijke aard van het bestaan suggereert. Rondom deze centrale afbeelding zijn donkere silhouetten van vleermuizen in vlucht, wat de nachtelijke en enigszins onheilspellende sfeer van de scène versterkt.
