Sandra Gaidelė is zowel psycholoog als kunstenaar, en combineert op unieke wijze haar professionele expertise met haar creatieve interesses. Hoewel haar belangrijkste bezigheid draait om woorden en het begrijpen van de menselijke psyche, zoekt ze balans en sereniteit door middel van aquarel schilderkunst. Deze artistieke bezigheid biedt haar een ontsnapping aan de drukte van taal en analyse, waardoor ze zich visueel kan uitdrukken in plaats van verbaal.
Voor Sandra is het creëren van kunst met aquarel een essentiële manier om te ontsnappen aan het dagelijks leven. Ze vindt troost in het rustige ritme van het schilderen, waarbij ze zich distantieert van de strenge eisen van haar psychologische werk. De vloeiende, onvoorspelbare aard van aquarel trekt haar aan, en biedt een meditatieve ervaring waarin controle samensmelt met acceptatie van het onverwachte. Deze wisselwerking tussen intentie en spontaniteit weerspiegelt de emotionele landschappen die ze navigeert binnen haar therapeutische sessies.
Haar ervaringen als therapeut beïnvloeden diepgaand de manier waarop ze kunst benadert. Door met cliënten in therapie te werken, krijgt ze een breder perspectief dat ze verweeft in haar creatieve inspanningen. De relatie tussen therapie en schilderkunst verrijkt haar plezier in het creëren en leert haar de waarde van het loslaten van controle. Kunst en therapie, met elkaar verweven, bieden haar een gevoel van harmonie en wederzijdse versterking in haar leven.
Sandra’s artistieke identiteit is nauw verbonden met haar gebruik van aquarel. Ze karakteriseert het als speels, met de nadruk op de onvoorspelbare kwaliteiten. Door middel van aquarel ervaart ze een dans tussen opzettelijke keuzes en de verrassende uitkomsten die het medium biedt. Dit proces moedigt haar aan om zowel de artistieke reis als de onverwachte wendingen te waarderen, en haar dubbele identiteit als psycholoog en kunstenaar te omarmen.
Over dit kunstwerk+
In Sandra Gaidelė’s schilderij, "Waterval van Kairėnė," domineert een dynamische en draaiende waterval de scène. Het is geschilderd in rijke tinten van bruin en wit, die de beweging van het snelstromende water vastlegt terwijl het in een rustige poel beneden stroomt. Het water stroomt uit een rechthoekige betonnen afvoer, wat suggereert dat er een door de mens gemaakte ingreep in een natuurlijke omgeving is. Rondom de waterval bevinden zich weelderige groene struiken en bomen met gevlekte licht dat door hun bladeren filtert, waardoor delen van het landschap in een natuurlijke, serene gloed worden verlicht. De achtergrond onthult een kleine brug of loopbrug van soortgelijk beton, waaronder een deel van de stroom doorgaat, samen met een verre donkere cirkelvormige tunnel of onderdoorgang onder deze structuur, wat wijst op een dieper, gedeeltelijk verborgen bosgebied daarachter. De algehele sfeer die in het schilderij wordt weergegeven voelt vredig maar levendig aan, en benadrukt de krachtige en onophoudelijke stroom van de natuur.
