In het schilderij staan twee figuren op een eenvoudige, witte achtergrond, die de compositie domineren met hun aanwezigheid. Beide zijn afgebeeld in een ruwe, schetsachtige stijl, voornamelijk met zwarte inkt, wat een impressionistisch maar opvallend effect geeft. De figuren lijken enigszins langwerpig en abstract, met overdreven gelaatskenmerken die een karikaturale kwaliteit aan hun uitdrukkingen geven, die naar boven zijn gericht, mogelijk kijkend naar iets buiten het doek. De figuur aan de linkerkant houdt een zeis omhoog, waarvan het blad een kleine schaduw werpt, passend bij een vogel die schijnbaar in beweging is. De steel van de zeis strekt zich bijna over de lengte van de figuur, wat een mengeling van het surrealistische met de alledaagse taak van maaien suggereert. De kleding van deze figuur bestaat uit een eenvoudige donkere vest en broek, aangevuld met laarzen, wat een rustiek gevoel aan zijn uiterlijk toevoegt. De figuur aan de rechterkant weerspiegelt de eerste in stijl maar is iets korter. Deze figuur houdt ook een zeis in een vergelijkbare opwaartse houding, en net als de eerste is er een vogel afgebeeld aan de punt van het zeisblad—een spiegelbeeld in compositie. De kleding doet denken aan werkkleding, functioneel en onversierd, ook compleet met laarzen. Onder hun voeten suggereert een reeks streken gras of misschien de rand van een veld, wat aangeeft dat ze buiten staan. Het eenvoudige, monotone gebruik van kleur versterkt de focus op de figuren en hun gereedschappen, en levert een scherpe maar poëtische visuele vertelling. Het kunstwerk, door zijn minimalistische maar expressieve techniek, portretteert een scène die zowel alledaags als symbolisch is, mogelijk reflecterend op thema's van arbeid, natuur en bestaan.