Kunstwerk in het interieur
"De schilderijen van K. Česonytė zijn variaties op de expressionistische schilderkunst: gekenmerkt door een trillende aanraking, energieke penseelstreken en expressieve verftexturen waarmee ze vaak lijkt te 'sculpturen' figuren, objecten en landschapselementen. Wat betreft genre is de reikwijdte van haar werk vrij traditioneel. Landschappen overheersen, hoewel de kunstenaar ook een serie stillevens, talrijke stadsgezichten en af en toe een gestileerd portret heeft geschilderd. Toch stemmen andere aspecten van K. Česonytė’s schilderkunst haar minder af op de klassieke modernistische kunst en meer op de beelden van de hedendaagse, door media verzadigde wereld. 'Mijn gereedschappen zijn de computer en de virtuele ruimte,' zegt ze. De visuele beelden in haar schilderijen zijn niet afgeleid van de werkelijkheid zelf, maar van een virtuele - of secundaire - werkelijkheid. Voor deze creatieve kunstenaar dient dat echter slechts als een springplank of een startsein dat zowel de verbeelding als de hand bevrijdt. In haar werk vervlechten deze secundaire werkelijkheid - of een toevallig motief - en de verbeelding van de kunstenaar zich meestal onlosmakelijk. Beelden gesuggereerd door moderne media worden getransformeerd in authentieke visies, diep en gevoelig ervaren door de schilderes zelf."
Kunstcriticus Kristina Stančienė
Young And Talented - Rising Stars
Over dit kunstwerk+
Het schilderij toont een perspectiefweergave van een smalle steeg in een oude stad, gekenmerkt door het geplaveide pad dat de blik naar een gebouw aan het uiteinde trekt. De architectuur is duidelijk Europees, mogelijk uit een historisch deel van een stad, met rijen verouderde gebouwen aan weerszijden van de steeg. De muren van de gebouwen zijn weergegeven in variërende gedempte tinten, voornamelijk in blauwachtige, groenachtige en gele tonen, wat het spel van licht en schaduw suggereert dat typisch is voor smalle, kronkelige straten. De textuur van de verf is dik en expressief, wat bijdraagt aan de indruk van verouderde gevels en ruwe oppervlakken. De sfeer die wordt opgeroepen is er een van nostalgie en stille eenzaamheid, aangezien er geen menselijke figuren aanwezig zijn, alleen de suggestie van leven in de vorm van ramen en deuren. Het einde van de steeg, benadrukt door een zonovergoten geel gebouw, verschijnt als een brandpunt, dat nieuwsgierigheid oproept over wat erachter ligt. De algehele compositie en kleurenpalet geven de scène een gevoel van tijdloosheid en de charme van oude architectuur.
