Mijn naam is Julija Kugytė. Ik ben geboren en getogen in de Krim binnen een etnisch Litouwse familie. De levendige kleuren en unieke landschappen van mijn kindertijd—de blauwe zee, eindeloze steppen en ruige bergen—hebben mijn artistieke perspectief diep beïnvloed. Deze natuurlijke elementen blijven mijn kunst inspireren, en vormen zowel de sferen als de paletten die ik voor mijn schilderijen kies.
Na mijn verhuizing naar Litouwen begon ik met studies in modeontwerp. Tijdens mijn universitaire jaren wijdde ik me aan het schilderen van mode-illustraties, het creëren van portretten en het werken aan verschillende kledingontwerpprojecten. Deze opleiding verfijnde niet alleen mijn technische vaardigheden, maar inspireerde me ook om te experimenteren met gedurfde combinaties van kleuren en texturen gedurende mijn artistieke reis.
In recente tijden ben ik gepassioneerd geraakt door abstract schilderen. De daad van abstractie brengt me eindeloze ontdekkingen; elk schilderij presenteert een unieke reis en een diep gevoel van vrijheid. Door te experimenteren met een scala aan materialen en gereedschappen, kan ik de interactie van kleurharmonieën, beweging en ritme verkennen, en mijn verbeelding in verrassende nieuwe richtingen duwen.
Ik beschouw een schilderij pas als af wanneer het begint een verhaal of narratief binnen zijn vormen voor te stellen. Ik nodig kijkers van harte uit om zich met mijn schilderijen bezig te houden en hun eigen interpretaties te vormen, betekenis te ontdekken in de abstracte patronen en levendige tonen die ik presenteer. Mijn hoop is dat mijn kunst anderen aanmoedigt om de schoonheid en het verhaalpotentieel te zien die te vinden zijn in kleur en compositie.
Over dit kunstwerk+
Het schilderij presenteert een compositie van verschillende textuurblokken, elk doordrenkt met zijn eigen unieke kleur en patroon. De opstelling bestaat uit twee secties. In de bovenste sectie creëren verticale en horizontale uitlijningen een rasterstructuur, met tinten variërend van diep antraciet en gedempt zwart tot zachte witten en gedempte bruintinten, waarbij sommige blokken hints van een verouderde, roestige uitstraling vertonen. De onderste sectie vervolgt dit thema, maar met blokken die iets groter en meer uniform uitgelijnd lijken, wat de gedempte aardetinten benadrukt—olijf, roest en grijs—doorweven met subtiele spikkels en washes die leeftijd of blootstelling aan elementaire effecten suggereren. Het algehele effect is een contemplatieve en sobere mozaïek, die doet denken aan stedelijk verval of oude muren die de tand des tijds doorstaan.
