Ieva Stoškienė is een vooraanstaande kunstenaar wiens artistieke werk diep wordt gevormd door spirituele openheid en doordachte reflectie. Ze vergelijkt zichzelf met een pen die door de Schepper wordt geleid, en die de lijnen van het bestaan met nederigheid en ontzag trekt. Voor Ieva overstijgt kunst wat slechts gezien wordt; het dient als een medium om de innerlijke landschappen van ervaring, uithoudingsvermogen en openbaring over te brengen. Door middel van haar creaties probeert ze stralendheid, vrede en de diepe mysteries die inherent zijn aan de menselijke ervaring op te roepen.

Terwijl ze een anderszins gewoon leven leidt, keert Ieva voortdurend terug naar de schilderkunst, waarbij ze zich steeds afvraagt waarom de daad van creatie zo integraal is voor haar wezen. Telkens wanneer ze begint te tekenen, merkt ze dat de tijd lijkt stil te staan, met inkt die moeiteloos uit haar pen stroomt, alsof het wordt geleid door een onzichtbare hand. Tijdens deze creatieve episodes wordt de daad een vorm van meditatie en ontdekking, wat leidt tot werken die zowel nieuw als herkenbaar zijn. Ieva stelt dat oprechte creativiteit voortkomt uit een plek van sereniteit en openheid, waardoor zowel leven als kunst zich in hun eigen tempo kunnen ontwikkelen.

Ieva Stoškienė’s artistieke pad begon al vroeg. Na het afronden van haar studie aan de Alytus School of Fine Arts—waar ze haar basisvaardigheden en liefde voor tekenen ontwikkelde—volgde ze architectuurstudies en behaalde zowel haar Bachelor- als Masterdiploma aan de Vilnius Gediminas Technische Universiteit (VGTU). Haar combinatie van artistieke intuïtie en architectonische strengheid geeft haar werk unieke helderheid en diepte.

Van 2002 tot 2009 speelde Ieva een belangrijke rol bij het tijdschrift "Naujas namas," waar ze hoofdredacteur was. Deze positie stelde haar in staat om de discussie rondom kunst- en designpublicaties in Litouwen te beïnvloeden. Nu woont en werkt ze in Vilnius, waar ze zich toelegt op tekenen met gekleurde inkt, pennen en penselen—media die dienen als haar gereedschappen voor het voortdurend onderzoeken van de veranderende relatie tussen zelf, creativiteit en haar omgeving.