Gitas Markutis wordt erkend in de moderne kunstwereld als een maker van hedendaagse landschappen. Zijn kunstwerken tonen vaak locaties in Litouwen, waarvan veel gemakkelijk herkenbaar zijn voor kijkers. Toch heeft Markutis een unieke vaardigheid om deze plaatsen zo weer te geven dat ze in eerste instantie onbekend lijken, waardoor kijkers worden aangemoedigd om de scènes opnieuw te ontdekken door zijn artistieke visie.
Hij vindt inspiratie in de subtiele aantrekkingskracht van de Litouwse natuur, en erkent dat niet elk uitzicht van nature visueel opvallend is. Markutis heeft opgemerkt dat verbeelding essentieel is om gewone uitzichten om te toveren tot boeiende kunstwerken. Hij bespreekt openhartig de moeilijkheden die gepaard gaan met het creëren, en benadrukt dat niet elke schilderij een instant triomf is, maar dat volharding een vitaal onderdeel van zijn praktijk is: "In de schilderkunst win je soms, soms verlies je, maar ik probeer altijd terug te winnen."
Een kenmerkend aspect van het werk van Markutis is zijn methode om landschappen op te splitsen in geometrische vormen, waarbij hij decoratieve contourlijnen en gedurfde kleurcontrasten gebruikt. Zelfs wanneer hij kiest voor neutralere en natuurlijkere tinten, past hij hun verhoudingen aan om een nieuw effect te creëren. Zijn composities presenteren vaak een harmonieuze relatie tussen natuurlijke landschappen en elementen van menselijke prestaties, zoals architectonische structuren, waardoor zowel historische gebouwen als de natuur elkaars pracht versterken.
Het meest opvallende aspect van de schilderijen van Gitas Markutis zijn zijn levendige, expressieve penseelstreken, die een zachte beweging overbrengen die doet denken aan een lichte bries. Zijn fantasierijke benaderingen van compositie bieden kijkers ook onverwachte gezichtspunten, die soms neigen naar het abstracte. Door deze mix van technische vaardigheid en creatieve visie nodigt Markutis kijkers uit om vertrouwde landschappen vanuit geheel nieuwe perspectieven te ervaren.
Over dit kunstwerk+
In het schilderij staat een groep slanke, witgeschorsde bomen levendig tegen een gevarieerde achtergrond, die een levendige interactie van kleuren en texturen illustreert. De bomen, mogelijk berken, hebben clusters van dunne takken die lijken te golven en te zwijpen, wat een dynamische intensiteit aan de scène toevoegt. De lagune naast de bomen reflecteert tinten blauw en wit, wat suggereert dat er rimpelingen of een zachte verstoring op het wateroppervlak zijn. Een grasachtige voorgrond hellingt zachtjes naar de lagune, geschilderd in brede penseelstreken van groen en aardetinten, wat een gevoel van weelderigheid en vochtige grond geeft. De lucht erboven is weergegeven in draaiende tinten blauw en wit, die de beweging en vitaliteit die in het water en de bomen te zien zijn, weerkaatst en een scène compleet maakt die zowel sereen als levendig aanvoelt.
