Alle schilderijen van Gabrielė Prišmantaitė (geboren in 1990) hebben één ding gemeen - het gevoel van wind dat door hen heen stroomt. Het gras dat ze schildert lijkt te zwijgen en te rimpelen, bewogen door onzichtbare stromingen - buigend, ritselend en weer oprijzend.
De kunstenaar zelf beschrijft schilderen als een manier om in te haken op het mysterie van de natuur, waar elke bloem het universum in zich draagt en daarom elke steel, elk grassprietje met zoveel tederheid en zorg wordt geschilderd. Deze kunstwerken vertegenwoordigen een magisch moment waarin het gefluister van de natuur onze innerlijke monoloog tot zwijgen brengt en we overweldigd worden door rust en vrede, geworteld in het huidige moment, niet verstoord door het verleden of de toekomst.
De metafoor van het wuivende gras is bijzonder evocatief. Bewogen en geritseld door de wind, buigen de stelen maar breken niet. De schoonheid van de natuur onthult zich als veerkrachtig, duurzaam en onverzettelijk. Deze schilderijen zijn bijzonder geschikt voor een ruimte waar men een gevoel van vrede en harmonie zoekt.
Young And Talented - Rising Stars
International exposure
Aanbevolen door de galerie
Over dit kunstwerk+
Een delicate interactie van herfstflora is prachtig vastgelegd in dit schilderij. Fijne grasstrengen bevolken de voorgrond in variërende tinten van levendig groen en geel, wat wijst op hun strijd tegen de naderende winterse kou. Tussen deze bladeren suggereren donkerdere groene bladeren, sommige getint met geel, het verval dat de herfst met zich meebrengt. Een prominent kenmerk in de compositie is een cluster van riet en donkerdere planten, gespiked met paarse en diepe burgundy bessen die een scherp contrast bieden met de lichtere kleuren. Het hoogtepunt van het schilderij is ongetwijfeld de elegant gebogen plant in het midden, versierd met hangende rode en roze bloesems, die een melancholische maar serene esthetiek oproepen die typisch is voor het seizoen. De texturen zijn subtiel gedetailleerd, wat een levensechte kwaliteit aan de planten verleent, alsof een zachte bries hen zou kunnen wekken om langzaam te dansen. Het algehele palet van diepe paarse, levendige groenen en aanrakingen van geel en rood vangt de essentie van het onderhout van de herfst in een stille, bijna gefluisterde, viering van natuurlijk verval en de schoonheid die het met zich meebrengt.
