Alle schilderijen van Gabrielė Prišmantaitė (geboren in 1990) hebben één ding gemeen - het gevoel van wind dat door hen heen stroomt. Het gras dat ze schildert lijkt te zwijgen en te rimpelen, bewogen door onzichtbare stromingen - buigend, ritselend en weer oprijzend.
De kunstenaar zelf beschrijft schilderen als een manier om in te haken op het mysterie van de natuur, waar elke bloem het universum in zich draagt en daarom elke steel, elk grassprietje met zoveel tederheid en zorg wordt geschilderd. Deze kunstwerken vertegenwoordigen een magisch moment waarin het gefluister van de natuur onze innerlijke monoloog tot zwijgen brengt en we overweldigd worden door rust en vrede, geworteld in het huidige moment, niet verstoord door het verleden of de toekomst.
De metafoor van het wuivende gras is bijzonder evocatief. Bewogen en geritseld door de wind, buigen de stelen maar breken niet. De schoonheid van de natuur onthult zich als veerkrachtig, duurzaam en onverzettelijk. Deze schilderijen zijn bijzonder geschikt voor een ruimte waar men een gevoel van vrede en harmonie zoekt.
Young And Talented - Rising Stars
International exposure
Aanbevolen door de galerie
Over dit kunstwerk+
Het schilderij ontvouwt een rustig avondlandschap, ondergedompeld in een zacht, diffuus licht. Op de voorgrond domineren hoge wilde grassen en planten de scène. Verschillende soorten, sommige met delicate bloemen, knikken af en toe onder een onzichtbare bries, hun kleuren variërend van rijke groenen tot diepe paarse en zachte gele tinten. Terwijl het oog verder kijkt dan deze weelderige vegetatie, komt het een uitgestrekt veld tegen; een zee van warme, vurig oranje en gele tinten die wilde bloemen of herfstblad suggereren. Dit levendige tapijt van de natuur stijgt geleidelijk op om zachte, glooiende heuvels te ontmoeten die in schaduwrijke paarse en blauwe tinten gehuld zijn, wat de naderende schemering suggereert. Boven alles is de lucht, een groot doek op zich, die overgaat van een bleek rozenkleur nabij de horizon, waar de laatste kus van zonlicht linger, naar een zacht, bewolkt grijs, wat de kalmte van een vroege avond suggereert. De gehele scène, vrij van menselijke aanwezigheid, roept een serene eenzaamheid op, die uitnodigt tot contemplatie van de stille schoonheid van de natuur.
